En ook gesloten gordijnen
Een straat buiten mij krijst lente
vogels duwen zang door vingers
ik eet bloederig vlees van vrieskistbodem
en ben al jaren vegetariër
zoals de wereld verdwijnt als je ogen sluit
is de wereld verdwenen
eetgewoontes aangepast
in een voorraadkast is het moeilijk zaaien
er liggen afhaalfolders in de afvalhoek
het zijn ideeën van hierbuiten
die ik niet probeer te krijgen
ik lees alles wat de winter heeft doorstaan
en iedere dag al wekenlang dezelfde videoband
ik ben gestopt om te bedenken
hoe dat overgeslagen amazonevolk
van satelliet naar satelliet
ooit tot hierbinnen is gekomen
ik voel de speren die ze werpen.
© Sander Koolwijk 2009
Wadden
In de proefopstelling waar wij een weekend
deel van uitmaakten brandde vanachter glas
een torenlicht zo sterk dat wie er ook in keek
minuten lang een blindde was,
de zon is sterker, zei je nog
terwijl je hand de mijne zocht
en jij je fier op mij verliet.
Er zat een kind in je maar niemand zag het
en jij wist het niet,
rondom onze voeten bouwden weidevogels
schreeuwend nesten,
de vossen kwamen dagen later,
meegevaren op een vlot
legden ze bij eb de laatste meters
met natte poten af.
© Sander Koolwijk, 2009
Eenzame uitvaart
De enige stoel hier gevallen
tot achter de tafel
naast de verpakking van taart
keurig gestreken
staat leegte in een mok
als wijn door een keel voor het eeuwige leven.
Hier is gewacht de rust ingenomen
de armen gelegd op de borst
als een kruis tegen het altijd alleen zijn.
De deur die ze braken na meerdere dagen
heeft vacuüm doen barsten
een weg gecreëerd
voor een huis dat weer gevuld kan
met nog niet geleefd leven
voor rijpe verhalen die gedeeld kunnen worden
met aarde
die ze voort fluisteren kan .
© Sander Koolwijk, 2008
